روانشناسی

نیکی کردن به دیگران بدون چشم داشت

محبت به دیگران

(Photo illustration by Epoch Times ; Images by iStock)

بر این رواق زبرجد نوشته‌‏اند به زر / که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

یکی از مشکلات ارتباطی که مانع ادامه ارتباط سالم می‌‏گردد، سبک و سنگین کردن میزان محبت‌‏ نسبت به یکدیگر و سنجش آن است.

هر زمان که ما به دیگری محبت و خدمتی ارائه می‌‏دهیم و در انتظار جواب آن می‌‏نشینیم، در واقع در حال بررسی بدهکاری و بستانکاری رابطه‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏‌‏مان با آن فرد هستیم. اگر نیکی ما را جبران نکند با خود می‌‏گوییم « به او محبت کردم اما او در عوض کاری نکرد. چرا خوبی‌‏های من به چشمش نمی‌‏آید؟ چقدر نمک نشناس است ». آنگاه برآشفته می‌‏شویم و آرامش ما به هم می‌‏ریزد و از او خشم و کینه به دل می‌‏گیریم. ممکن است که نیکی ما را به طریقی پاسخ دهد اما همچنان مورد پسند ما واقع نشود و با خود می‌‏اندیشیم که « من فداکاری و خدمت بیشتری نسبت به او انجام دادم ولی او محبت کمتری به من داشت. دستم نمک ندارد.« 

برای داشتن رابطه سالم و مفید با دیگران بهتر است از اندازه‌‏گیری محبت و خدمات دست برداریم. البته قدرشناسی صفت پسندیده‌‏ای است وهمه به طور طبیعی فرد قدرشناس را دوست دارند و از فرد قدرنشناس خوششان نمی‌‏آید. توانایی تشخیص افراد ناسپاس به ما کمک می‌‏کند تا شناخت بهتر و بیشتری از افرادی که با آنها در ارتباطیم به دست آوریمِ اما اگر از چشم انتظاری پاسخ محبت، خارج شویم، با آسایش وآرامش بیشتری می‌‏توانیم به ارتباط و دوستی خود با دیگران ادامه دهیم.

مطلب دیگر : مومیایی کروکودیل‌‌‌‌‏های مصر دوباره آزمایش شدند؛ نتیجه تحقیق داشنمندان را شگفت‌‏زده کرد

کَرَم کن که فردا که دیوان نهند / منازل به مقداراحسان دهند

اگرانجام خوبی بدون شرط باشد، خدمت رسانی و مفید بودن برای دیگران، به جهت انجام عمل نیک و برای خوشایند خودمان انجام شود باعث رشد اخلاقی فرد می‌‏گردد، در تحقق تکامل وجودی نقش داشته و شخصیت فرد را کامل می‌‏گرداند. همچنین درسود رسانی به جامعه، انتشار نیکی و همبستگی بین افراد، ایجاد دوستی وصمیمیت کمک می‌‏کند که بسیار ارزشمند است. اما نگاه بده و بستانی در انجام کارهای نیک باعث می‌‏شود که فرد همواره منتظر و چشم به راه اثر کارش باشد و کم کم میل به جبران محبت، تبدیل به یک وابستگی می‌‏شود که به مرور روابط ما را مخدوش کرده و از رشد شخصیت ما جلوگیری می‌‏کند.

تو نیکی می‌‏کن و بر دجله انداز/ که ایزد در بیابانت دهد باز

تکرار کار‌‏های نیک خالصانه به دیگران موجب می‌‏شود که توقع وانتظار کاهش یابد. تکرارنیکی به دیگران راهی است که باعث می‌‏شودعمل نیک‌‏مان دریادمان باقی نماند وآن را فراموش کنیم. در این صورت توقعی هم ایجاد نمی‌‏شود و خوب و مفید بودن جزو وظیفه وبرایمان عادت می‌‏شود.

خوبی و نیکی به دیگران همان احسان به خود است و پیش از اینکه دیگران از آن بهره‌‏مند شوند، این شما هستید که از آن بهره می‌‏برید. زیرا انسان را از سطح وابستگی به تمایلات شخصی و خودخواهی خارج می‌‏کند و به سطحی بالاتر از زندگی که دیگرخواهی است، جذب می‌‏کند.

نداشتن این نوع وابستگی در واقع آزادی حقیقی است که مانع می‌‏شود ناسپاسی‌‏ها بر روی ما تاثیر بگذارند. در این صورت خود را آزادتر، آرام‌‏تر و مستقل‌‏تر احساس خواهیم کرد و لذت محبت بدون چشم‌‏داشت و توقع را خواهیم چشید.

هر چه کنی به خود کنی / گر همه نیک و بد کنی

مطالب دیگر :

آینده دختری که در ده ماهگی زیر چرخ‌‏های ماشین راننده‌‏ای مست قرار گرفت

چگونه از ترس‌‏هایتان رها شوید؟