جداسازی اعضای بدن, چین, فرهنگ و هنر

مستند « برداشت اعضای بدن انسان » برنده‎ی جایزه‎ی معتبر پی‎بادی شد

برداشت اعضای بدن انسان

پوستری از فیلم «برداشت اعضای بدن» که مراقبه‎ی یک تمرین‎کننده‎ی «فالون دافا» را به همراه قیمت اعضای بدنش به‌تصویر کشیده است. (Flying Cloud Productions)

 

مستندی تزلزل‎ناپذیر درباره‎ی کشتار دسته جمعی زندانیان عقیدتی با اهداف تجاری در چین، موفق به کسب جایزه‎ی « پی‎بادی »، معتبرترین جایزه‌‏ی‎ تلویزیون و رسانه شد.

مستند « برداشت اعضای بدن »، به کارگردانی « لئون لی » در سال ۲۰۱۴ تولید شد و از آن زمان تاکنون در سراسر جهان و در جشنواره‎های مختلف به‎نمایش گذاشته شده است. این مستند پیش‎تر در سال۲۰۱۵ توانست در فستیوال « مایکل سالیوان » در بخش روزنامه‌‏نگاری در آثار مستند،جایزه‎ی « فرانت لاین » را از آن خود کند.

این فیلم به برداشت غیرقانونی اعضای بدن تمرین‎کنندگان « فالون گونگ » (یا فالون دافا، روشی معنوی چینی) توسط بیمارستان‎های نظامی و غیرنظامی چین می‎پردازد. فالون دافا متشکل از تمرینات مراقبه‎ای و تعالیم اخلاقی است که از سال ۱۹۹۹ در چین مورد آزار و اذیت قرار گرفته است.

کمپین ضد فالون گونگ دست به بازداشت‎های خودسرانه، بازآموزی ایدئولوژیکی، شکنجه‎ی گسترده در بازداشت و مرگ هزاران نفر براثر این شکنجه‎ها زده است.

رسانه‎های چینی نیز این اقدامات را با بی‎ارزش دانستن آزار پیروان فالون دافا، تکمیل کردند. مدتی پس‎از آغاز این کمپین، محققان گفتند که پیروان فالون دافا هدف اول تجارت سودآور اعضای بدن در چین شده اند.

داوران پی‎بادی در حمایت‎از این مستند نوشتند : « این مستند توانسته است با توصیفات قدرتمندِ پیچیدگی‎های تجارت و قیمت انسان به‎همراه مصاحبه‎هایی با پزشکانی که مجبور به برداشت اعضای بدن زندانیان زنده‎ی سیاسی شده‎اند،  تبدیل به یک افشاگری دل‎خراش از سیستمی شیطانی شود که انسان‎ها را مجبور به اهدای اعضای بدنشان کرده است. »

داوران پی‎بادی : این مستندی دل‎خراش از سیستمی شیطانی است که افراد را مجبور به اهدای عضو می‎کند.

لباس خواب

شب پیش‎از اعلام رسمی، « لی » کارگردان و تهیه‎کننده‌ی این مستند به همراه همکارش « ریموند ژانگ »، در‎حال کار برروی نسخه‎ی اصلاح شده‎ای از آن برای پخش بودند.

این خبر در ۱۴ آوریل، ساعت ۵ صبح هنگامی که در رخت‎خواب بود به وی رسید. او این جمله را از نامه‎ای که به دستش رسید به‎خاطر می‎آورد : « تبریک می‎گوییم؛ شما برنده‎ی جایزه‎ی پی‎بادی شده‎اید. »

در ادامه‎‎ی یادداشت آمده بود : « موجب مسرّت است که به شما اعلام کنیم، مستند « برداشت اعضای بدن : تجارت غیرقانونی چین » مفتخر به دریافت جایزه‎ی ۲۰۱۴ پی‎بادی شده است. به‎خاطر کسب این جایزه به شما تبریک می‎گوییم. »

لی می‎گوید : « مجبور شدم چندین بار آن را بخوانم تا برایم قابل هضم شود. »

اولین کاری که کرد این بود که این خبر را به همسرش بدهد. لی می‎گوید : « همسرم را بیدار کردم. او فکر کرد اتفاق بدی افتاده است. »

پی‎بادی

در وب‎سایت « پی‎بادی » آمده است که از میان حدود ۱۱۰۰ اثر در سال ۲۰۱۳، ۴۶ برنده انتخاب شده است. اپلیکیشن‎های برندگان ۲۰۱۴ در ژانویه امسال بسته شدند. پی‎بادی به‎نقل از « والتر کرونکایت » آورده است : « شما جوایز اِمی را مهم می‎دانید اما پی‎بادی را آرزو می‎کنید. »

« استفن کولبرت »، کمدین، جایزه‎ی پی‎بادی را این‎گونه توصیف می‎کند، « پی‎بادی هم‎چون جایزه‎ی اسکاری است که با اِمی پیچیده شده و داخل یک پولیتزر قرار گرفته باشد. »

لی در مصاحبه‎ی تلفنی گفت : « بسیار خوش‎حالم که این جایزه به من تعلق گرفت. من و همکارانم بسیار امیدوار و ترغیب شدیم؛ اما مهم‎تر از همه این است که مقوله‎ی برداشت اعضای بدن توانست شناخته شودو مورد توجه افراد زیادی قرار بگیرد. »

به گفته‎ی این وب‎سایت، داوران جوایز پی‎بادی متشکلاز روزنامه‎نگاران کهنه‎کار، اساتید و رؤسای دانشگاه‎های ارتباطات، دو ویراستار و تعدادی از مدیران روابط عمومی هستند.

لی، پس‎از دریافت اعلام جایزه، ایمیلی از‎سوی « جفری چی. جونز »، رئیس جوایز « جورج فاستر پی‎بادی » در دانشگاه « جورجیا » دریافت کرد. وی در این ایمیل گفته بود، « ما کار دشواری را که شما درباره‎ی چنین مسئله‎ی مهمی انجام داده‎اید، می‎ستاییم. امیدوارم بتوانید در نیویورک به ما ملحق شوید تا بیش‎تر درباره‎ی چنین موضوع مهمی صحبت کنید. »

حمایت از این مستند، بخشی‎از روند روبه رشد تصدیق موضوعی است که سال‎هاست در حاشیه‎ی گفتمان‎های عمومی درباره‎ی چین و نقض حقوق بشر در این کشور قرار گرفته است.

برداشت زنده

« برداشت اعضای بدن »، شناسایی و اکتشاف طولانی و دقیق اتهامات، شواهد و استنتاج کشتار جمعی زندانیان عقیدتی فالون دافا است که از حدود سال ۲۰۰۰ آغاز شد. این مستند شامل مصاحبه‎هایی با پزشکان، محققین، بازماندگان اردوگاه‎های کار اجباری و دریافت‎کنندگان عضو و ایجاد تصویری کلی از نحوه‎ی انجام این جنایت و حتی پیش‎بینی چگونگی ادامه‎ی آن است.

به‎دلیل عدم شفافیت بیمارستان‎های نظامی چین و سیستم پیوند این کشور، دانستن این‎که آیا برداشت غیرقانونی همچنان ادامه دارد، سخت است. مخققان می‎گویند حدود ۶۰هزار نفر از تمرین‎کنندگان فالون دافا در سال‎های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ به‎خاطر اعضای بدنشان کشته شده‎اند. در مصاحبه‎ای که با بازماندگان اردوگاه‎های کار اجباری در اواخر سال ۲۰۱۳ توسط روزنامه‎نگار« اتان گوتمن » انجام شد، نشان می‎دهد حداقل تا آن زمان برداشت‎های غیرقانونی اعضای بدن ادامه داشته است.

یکی‎از شواهدی که این مستند به بررسی آن پرداخته، برداشت اعضای بدن قربانیان، پیش‎از مرگ آن‎ها است که به آن برداشت زنده‎ی اعضای بدن می‎گویند و منجر به مرگ اهداکننده‎ی عضو می‎شود.

استفاده‎از این روش باعث می‎شود ارگان‎های بدن تازه‎تر بماند؛ زیرا در هر دقیقه که قلب، کلیه و کبد خون از‎دست دهند، کیفیتشان پایین‎تر می‎آید. به این معنی که در‎حالی که قلب قربانی در‎حال تپیدن است عضو بدنش، از او خارج می‎شود و قربانی به‎خاطر ازدست دادن مداوم خون و ضربه‎ی روحی ناشی‌‏از آن جان خود را از‎دست می‎دهد. داروی بی‎هوشی و شل‎کننده‎های عضلانی اغلب برای آرام کردن و ناتوان ساختن قربانی استفاده می‎شود.

لئون لی، کارگردان فیلم : مجبور شدم چندین بار آن را بخوانم تا هضمش کنم.

تردیدها

به‎گفته‎ی « اتان گاتمن » که کتاب وی به‎نام « کشتار » به بررسی عمیق‎تر این موضوع پرداخته و در سال گذشته منتشر شده است، « ممکن است این جایزه باعث شود عموم مردم و نخبگان درک بهتری از واقعی بودن برداشت اجباری اعضای بدن زندانیان عقیدتی پیدا کنند و تردیدهایشان نسبت به این موضوع از بین برود. »

جامعه‎ی پیوند (TTS)، یک نهاد بین‎المللی که سیاست‎های بین‎المللی پیوند را دنبال می‎کند، در‎نظر داردتا تابستان امسال بار دیگر سیاست‎های پیوند چین را بپذیرد. از اوایل سال ۲۰۱۴، روابط بین‎المللی با چین، پس‎از آن‎که مقامات این کشور به وعده‎های قبلی خود عمل نکردند، تیره شده بود.

اکنون، پس‎از  طرح وعده‎هایی توسط « هوانگ جیفو »، بالاترین مقام پیوند عضو چین مبنی‎بر عدم استفاده‎از اعضای بدن زندانیان برای پیوند، TTS قصد دارد به‎طور علنی از سیستم پیوند چین حمایت کند.

TTS و دیگر گروه‎های بین‎المللی پزشکی به خود زحمت نداده‎اند تا به اعلام موضعی عمومی براساس شواهد و سئوالات مطرح شده در مستند « برداشت اعضای بدن » بپردازند؛ و همچنین به‎نظر نمی‎رسد بخواهند مقامات چینی را به‎خاطر قتل‎عام ده‎ها هزار زندانی عقیدتی برای اهداف تجاری به پای میز محاکمه بکشانند.

به‎گفته‎ی گاتمن، در این‎جا این سئوال مطرح می‎شود « که آیا جایزه‎ی پی‎بادی قادر است برای تغییر این تصمیم جامعه‎ی پیوند، موج بزرگی ایجاد کند؟ » وی پاسخ می‎دهد : « نمی دانم. »

اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‎شود.