چین, رژیم

داستان سردستگان جلادان چین : مائو زدانگ، دنگ شیائوپینگ، جیانگ زمین

مائو زدانگ دنگ شیائوپینگ، جیانگ زمین جالادان حزب کمونیست چین

از چپ به راست، مائو زدونگ، دنگ شیائو‏پینگ و جیانگ زمین (AFP/Getty Images, John Giannini/AFP/Getty Images, Feng Li/Getty Images)

به دانش آموزان در چین می‌‏آموزند که رنگ سرخ پرچم چین، نمایانگر خون کسانی است که در راه کمونیست جان دادند. ولی جایی گفته نمی‌‏شود که حزب کمونیست چین جان ده‌‏ها میلیون نفر را گرفته است.

بنا بر « کتاب سیاه کمونیسم »، کتابی قدیمی درباره کشتار‌‏های حزب کمونیست چین، رژیم با گرفتن جان ۶۵ میلیون انسان، بیشترین کشتار را در میان دیکتاتوری‌‏های بزرگ کمونیست دنیا داشته است. پس از آن شوروی با قتل عام ۲۰ میلیون نفر در فاصله زیادی از آن قرار می‌‏گیرد.

عمده کشتار حزب کمونیست چین تحت کمپین‌‏های سیاسی و اقتصادی موسس آن، مائو زدانگ رخ داد. دنگ شیائوپینگ، جانشین مائو پشت کشتار نظامی هزاران دانشجو و شهروند چین که به دنبال آزادی بیشتری بودند در میدان تیان‌‏آن‌‏من پکن به وقوع پیوست.

حتی با ورود چین به جامعه بین الملل کشتار مردم چین همچنان  ادامه یافت. وسعت بزرگ‌‏ترین کشتار هزار سال اخیر یعنی آزار و شکنجه فالون گونگ که کمپین آن در سال ۱۹۹۹ به راه افتاد، احتمالا زمانی آشکار می‌‏شود که رسما خاتمه یابد.

جیانگ زمین، رهبر پیشین حزب کمونیست چین مسئول راه اندازی این کمپین است. هزاران مرگ بر اثر شکنجه و آزار، مستند شده است. محققان برداشت اجباری اعضای بدن برآورد کرده‌‏اند که میلیون‌‏ها زندانی عقیدتی که بیشتر آن‌‏ها را تمرین کنندگان روش معنوی فالون گونگ تشکیل می‌‏دهند، از سال ۱۹۹۹ برای برداشت اعضای بدنشان کشته شده‌‏اند؛ جنایتی که همچنان ادامه دارد.

مائو، دنگ و جیانگ در زمان‌‏هایی که چین به کمی آرامش دست یافته بود، چنین کشتار‌‏هایی را با نام حفظ قدرت حزب کمونیست چین، به راه انداختند.

رییس مائو

مائو زدانگ می‌‏دانست که انقلاب با روی کار آمدن کمونیست‌‏ها و گرفتن چین از دست حزب ملی چین (کومینتانگ) در اکتبر ۱۹۴۹ پایان نخواهد یافت. او در کنفرانسی مهم در ماه مارس سال ۱۹۴۹ گفت که پس از آنکه دشمنان مسلح ما از بین بروند، هنوز دشمنان غیر مسلح‌‏مان باقی می‌‏مانند.

مردم چین همیشه هدف مبارزات انقلابی بی‌‏پایان حزب کمونیست بوده‌‏اند. مائو گروه‌‏های اجتماعی را دشمن خود تلقی کرد، صاحبان املاک، روشنفکران، سرمایه دار‌‏ها، ناسیونالیست‌‏ها همه برچسب ضد انقلابی خوردند. برخی در ملاعام محاکمه شدند و برخی دیگر نیز مجبور به بر سر گذاشتن کلاهی فلزی با نوشته « کودن » شدند و شکنجه‌‏شان کردند.

مائو به سهمیه بندی مرگ در کمپین‌‏های سیاسی‌‏اش معروف شده بود. مثلا ادعا کرد که ۱۰ درصد از کادر حزب کمونیست « راستی » هستند و قصد خراب کردن رژیم را دارند. سپس این اعداد و ارقام دل‌‏بخواهی مائو برای دستگیری و اعدام کادر حزب به کار برده می‌‏شد تا جایی که کل تعداد پوشش داده شود.

مائو، « یک گام بزرگ به جلو » را در سال ۱۹۵۹ راه‌‏اندازی کرد  که مردم چین را به سمت بربریت هل داد. در شهر لیویانگ، در استان هونانگ، ۳۰۰ مرد و زن را مجبور به کار زیاد در برف بدون لباس کافی کردند که منجر به مرگ یک نفر از هر هفت نفر شد. همچنین مردم مجبور به کار و بردگی برای ساعت‌‏های طولانی در مزارع با غذای خیلی اندک شدند.

مردم برای آنکه بتوانند در سرما و تحت کار شدید دوام بیاورند، از ریشه‌‏های گیاهان، کمربند‌‏های چرمی و در برخی موارد نادر از گوشت افراد مرده تغذیه کردند. در آن زمان « لیو شائوچی »، نفر دوم حزب بعد از مائو که منتقد حرکت « یک گام بزرگ به جلو » بود در ژوییه ۱۹۶۲ گفت : « تاریخ من و شما را قضاوت خواهد کرد … حتی این آدم‌‏خواری هم در کتاب‌‏ها نگاشته خواهد شد. »

یک سال پس از انقلاب فرهنگی در چین (۱۹۶۶-۱۹۷۷)  کمپینی سیاسی برای بازیابی اعتبار لطمه خورده مائو و حذف ارزش‌‏ها و فرهنگ سنتی چین به راه افتاد و لیو دستگیر شد.

لیو را به شدت شکنجه کردند و با وجود بیماری‌‏های دیابت و ذات‌‏الریه از مصرف دارو منع شد. « جیانگ چینگ »، همسر چهارم مائو که تشنه قدرت بود، بعد‌‏ها به لیو اجازه داد که تحت درمان پزشکی قرار گیرد؛ علتش آن بود که به زنده لیو احتیاج داشت تا بتواند وی را هدف سیاسی خود کند و در جلسه‌‏ای مهم در سال ۱۹۶۹ وی را مورد حمله قرار دهد. لیو شائوچی که زمانی زیر دست مائو بود، یک ماه بعد از آن جلسه در وضعیتی بیمار و کثیف در حالی که به تخت بسته شده بود در سلول انفرادی در گذشت.

این تصویر که البته معروف است و « مرد تانکی » نام گرفت . مرد چینی با کیسه‌‌‌‌‏های خرید در دستش به تنهایی در میدان تیان‌‌‌‌‏آن‌‌‌‌‏من پکن جلوی ردیفی از تانک‌‌‌‌‏ها می‌‌‌‌‏ایستد. حزب کمونیست چین ۲۷ سال پیش هزاران دانشجوی معترض چینی را در میدان تیان‌آن‌منِ پکن قتل عام کرد.

۲۰ سال آرامش قبل از کشتار گسترده دانشجویان

دنگ شیائوپینگ تلاش کرد که با راه‌‏اندازی « اصلاحات اقتصادی و سیاست باز »، برخلاف سیاست‌‏های اقتصادی مخرب مائو عمل کند. این اصلاحات موجب بقای حکمفرمایی حزب کمونیست بر چین گردید. این درسی بود که هم دنیا و هم دانش آموزان چینی چهارم ژوئن ۱۹۸۹ آموختند.

دانش آموزان ۱۷ آوریل از سراسر کشور در میدان تیان‌‏آن‌‏مِن پکن برای یادبود درگذشت « هو یائوبانگ »، از دبیران روشنفکر پیشین حزب گرد هم آمدند. معترضان که تعداد آن‌‏ها را تا یک میلیون نفر تخمین می‌‏زنند، درخواست دولتی شفاف‌‏تر، آزادی بیان، آزادی مطبوعات و کمی دموکراسی بیشتر داشتند. از آنجا که روزنامه‌‏نگاران غربی برای همراهی میخائیل گوباچف، رهبر شوروی در پکن حضور داشتند اعتراضات توجه دنیا را به خود جلب کرد.

« جائو زیانگ »، رهبر وقت چین، با دانشجویان و برخی خواسته‌‏‌‏هایشان احساس همدردی می‌‏کرد؛ مثلا برای درخواست سرکوب فساد در مقامات حزب. اما برای دنگ شیائوپینگ رهبر حزب و برخی دیگر از مقامات سرسخت چین، هیچ چیزی بیشتر از دوام رژیم چین اهمیت نداشت.

در شب سوم ژوئن و اوایل صبح چهارم، واحد‌‏های نظامی آزادی خلق به سمت شهر رفتند و آتش را به روی دانشجویان گشودند.

اسکات ساویت، خبرنگار آمریکایی می‌‏دید که تفنگ‌‏های سربازان به سوی جمعیت اطرافش شلیک می‌‏کردند. او در کتابی که در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد درباره مکالمه اش با « دِیو »، رییسش اینطور نوشته است :

-دیو، دارند به سوی جمعیت تیر‌‏اندازی می کنند و یکی کنارم مرده

-از کجا می‌‏دانی که مرده؟

چون مغزش در پیاده‌‏رو پخش شده

صلیب سرخ چین و سفیر وقت سوییس در چین هر دو اعلام کردند که نیروی نظامی حزب حدود ۲۶۰۰ تا ۲۷۰۰ نفر از مردم و دانشجویان را در میدان تیان آن من پکن قتل عام کردند.

پس از این واقعه جائو زیانگ، از کار بیکار شد و تا مرگش در سال ۲۰۰۵ در حبس خانگی به سر برد. دنگ حالا نیاز به جایگزینی برای جائو داشت. جیانگ زمین، رییس حزب کمونیست در شانگهای که در قبال اعتراض دانشجویان به شدت سخت گیر بود و یک نشریه مردمی آزادی خواه را توقیف کرده بود، جایگزین مناسبی بود.

صد‌‌‏ها هزار معترض در کنار مجسه ده متری الهه دموکراسی در میدان تیان‌‏آن‌‏من در پکن گرد هم آمدند و خواهان دموکراسی در چین شدند، ۲ ژوئن ۱۹۸۹

جیانگ زمین : سلاخی با برداشت اعضای بدن انسان‌‏های زنده

یک دهه پس از واقعه تیان‌‏آن‌‏من، جیانگ زِمین تصمیم گرفت یکی از بزرگ‌‏ترین گروه معنوی در چین را سرکوب کند؛ چون می دید که محبوبیتشان در میان مردم چین بیشتر از محبوبیت حزب کمونیست چین شده است.

وی شب ۲۵ آوریل ۱۹۹۹، در نامه‌‏ای پر تب و تاب به کمیته سیاسی حزب نوشت : « چطور است که ما اعضای حزب کمونیست چین که مسلح به مارکسیسم و باور به ماتریالیسم و خداناباوری هستیم، نمی‌‏توانیم بر فالون گونگی‌‏ها غلبه کنیم؟ این بزرگ‌‏ترین جوک زمین نیست؟ »

برداشت و قاچاق اعضای بدن فالون دافا فالون گونگ چین کشتار

این نقاشی نشان می‌‏دهد که پلیس چین و پزشکان اعضای بدن تمرین کننده فالون‌‏دافا (فالون‌‏گونگ) را وقتی هنوز زنده است بر می‌‏دارند. محققان درباره این جنایت می‌‏گویند که تا کنون اعضای بدن میلیون ها نفر از پیروان فالون‌‏دافا (فالون گونگ) برداشته شده است. (Minghui.org)

دلیل نوشتن نامه به صبح آن روز بر می‌‏گردد. اوایل آن روز ده هزار نفر از تمرین کنندگان روش معنوی فالون دافا (فالون گونگ) در پکن دور هم جمع شده بودند که از مقامات بخواهند که ۴۵ نفر از تمرین کنندگان را که دستگیر کرده‌‏اند آزاد کنند. هر چند این گردهم آیی آرام، ساکت و در پیاده روی‌‏های خیابان‌‏های ادارات رهبری حزب در ژونگ نان‌‏های برگزار شد. طوری که معترضان حتی آشغال‌‏‌‏های روی زمین و آشغال سیگار پلیس‌‏ها را تمیز کردند ولی جیانگ زمین آن را بزرگ‌‏ترین واقعه سیاسی از واقعه تیان‌‏آن‌‏من خواند.

در بیستم ژوییه، جیانگ فرمان به ریشه کن کردن این تمرین معنوی کرد. ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون نفری که تمرین‌‏های مدیتیشن فالون دافا را در پارک انجام می‌‏دادند و از اصول حقیقت، نیکخواهی و بردباری پیروی می‌‏کردند، با شدید‌‏ترین کمپین سیاسی مائویی روبرو شدند.

کمپین آزار و شکنجه جیانگ زمین که تا حالا هم ادامه دارد، تا کنون ۴ هزار نفر را تا مرگ شکنجه کرده است. این آمار فقط تعداد تایید شده هستند و گمان می‌‏رود، تعداد بسی فراتر از این ارقام است.

محققان می‌‏گویند که رژیم چین مبالغ زیادی از فروش اعضای تمرین کنندگان فالون گونگ که در بازداشتگاه‌‏ها هستند کسب کرده است. تخمین زده شده است که میلیون‌‏ها نفر بدین طریق زیر دست پزشکان جان داده اند.