دیدگاه

کمونیسم ۱۰۰ میلیون نفر را در قرن بیستم کشته است؛ به قربانیان کمونیسم توهین نکنید

در۱۷ فوریه سال ۱۹۷۵ زمانی‌‌‏که پایتخت توسط نیروهای کمونیسم فروپاشید، سرباز خمر سرخ، با اشاره تپانچه خود صاحبان مغازه‌‌‏ها را وادارمی‌‌‏کند تا مغازه‌‌‏های خود را در پنوم پنه، کامبوج ترک کنند. (AP Photo/Christoph Froehder)

خوفناکی کمونیسم در بسیاری از کتاب‌‏ها نوشته شده است. دست کم ۱۰۰ میلیون نفر تحت رژیم‌‏های کمونیستی خود مختار جان داده‌‏اند. مائو زدونگ، ژوزف استالین، پل پات و کیم ایل سونگ از جمله قاتلان اصلی هستند.

 همین حالا نیز … درست است، همین امروز؛ حزب کمونیست چین زندانیان عقیدتی، عمدتا تمرین‌‏کنندگان فالون گونگ را برای فروش اعضای بدنشان به قتل می‌‏رساند.

در دنیای غرب اگر کسی به قربانیان هولوکاست توهین کند، به شدت مورد سرزنش قرار گرفته و نازی، فاشیست یا یک نادان تلقی شود. اما بسیار پیش می‌‌‏آید که قربانیان کمونیسم در شبکه‌‌‏های اجتماعی مورد تمسخر قرار گیرند.

اما در چه دنیایی زندگی می‌‌‏کنیم … جایی که قربانیان این ایدئولوژی ویرانگرانه در تاریخ بشری -در سراسر جهان- مورد تمسخر قرار می‌‌‏گیرند.

« الکساندر سولژنیتسین »، نویسنده روسی رمان معروف « مجمع‌‌‏الجزایر گولاگ » و برنده جایزه صلح نوبل، تعبیر خوبی داشت : « کمونیسم، برای ما در روسیه همچون یک سگ مرده است، در حالی که برای بسیاری از مردم در غرب، هنوز همانند یک شیر زنده است. »

سولژنیتسین، سال‌‌‏های زیادی را در گولاگ (اردوگاه های کار در شوروی) گذراند و از آن زمان زندگی خود را به منظور افزایش آگاهی از خشونت کمونیسم سپری کرده است. آمار دقیقی در دست نیست، اما تخمین زده شده است که میلیون‌‌‏ها نفر در گولاگ  کشته شده‌‌‏اند.

زنان در اردوگاه‌‌‏های گولاگ نیز در امان نبودند؛ بسیاری مورد شکنجه و تجاوز قرار گرفتند.

مطلب دیگر : جنایت برداشت اعضای بدن در چین چگونه صورت می گیرد

این در مورد سیاست‌‌‏های احزاب لیبرال یا محافظه‌‌‏کار نیست. در سیستم‌‌‏های کمونیستی، آزادی بیان، مذهب و ابراز عقیده، جرم شناخته می‌‌‏شود.

تحت این سیستم‌‌‏ها، مردم به گولاگ های شوروی و اردوگاه‌‌‏های کار چینی انداخته شدند، یا همانند قتل‌‌‏گاه‌‌‏های کامبوج، خانواده‌‌‏ها پنهانی به مکانی از قبل تعیین شده برده می‌‌‏شدند و به آنها دستور می‌‌‏دادند که گور‌‌‏های خود را حفر کنند و به سادگی زنده زنده دفن می‌‌‏شدند. آنها به ضرب گلوله کشته نمی‌‌‏شدند، بلکه چاقو می‌‌‏خوردند، مسموم می‌‌‏شدند یا مورد ضرب و شتم قرار می‌‌‏گرفتند تا کشته شوند. گلوله‌‌‏ها، بر اساس سفارشات پل پات، هدرداده نمی‌‌‏شدند.

اینکه شماچپ‌‌‏گرا یا راست‌‌‏گرا هستید، تحت سیستم‌‌‏های کمونیستی، هر کسی دشمن انگاشته می‌‌‏شود. اگر از نسلی از زندانیان کره شمالی که برای چندین دهه به دلیل جنایات جزئی زندانی شده‌‌‏‌‌‏اند، بپرسید، به آنها عنوان « دشمن رهبر بزرگ » داده‌‌‏اند و تا به امروز هنوز در اردوگاه‌‌‏های کارگری رنج می‌‌‏برند.

مطلب دیگر : نوزده سال آزار و شکنجه فالون گونگ؛ جنایات رژیم کمونیست چین هنوز ادامه دارد

توهین به « قربانیان کمونیسم » به معنای توهین به راهبان تبتی، تمرین کنندگان فالون گونگ و فعالان حقوق بشر است که در حال حاضر توسط مقامات حزب کمونیست چین مورد شکنجه، گرسنگی و ضرب و شتم قرار گرفته‌‌‏اند. شما در حال توهین به فرزندان زندانیان کره شمالی هستید که در زندان ۲۲ اردوگاه کار متولد شده‌‌‏اند و احتمالا در اردوگاه وحشیانه کشته می‌‌‏شوند.

اگر فکر می کنید آدولف هیتلر تعداد زیادی از مردم را در تاریخ بشر کشت، اشتباه می‌‌‏کنید. مائو و استالین فراتر از دیکتاتور نازی‌‌‏ها رفته و ده‌‌‏ها میلیون نفر را کشتند. تخمین زده می‌‌‏شود که مائو ۷۰ میلیون نفر، استالین ۴۰ میلیون؛ پل پات کامبوج – تنها در چهار سال در اواخر سال ۱۹۷۰ ، ۲ تا ۳ میلیون نفر از کشور ۸ میلیون نفری را کشتند. وقتی کمونیسم به شرق آفریقا رسید، به ویژه در اتیوپی طی حکومت دیکتاتور سنگدل منگیتسو ۱.۵ میلیون نفر کشته شدند.

این شوخی نیست.

تخمین زده می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‏شود که کمونیسم تاکنون حدود ۱۰۰ میلیون انسان را به قتل رسانده است؛ اما جنایات آن گردآوری نشده و ایدئولوژی آن هنوز هم ادامه دارد. اپک‌‌‌‌‌‌‌‌‏تایمز در صدد است تا تاریخچه و عقاید این جنبش را که خاستگاه استبداد، کشتار و تخریب است، افشا کند.

هم اکنون نسل کشی مخفیانه توسط حزب کمونیست چین صورت می‌‌‏گیرد. خوب است در مورد آن بدانید تا هنگامی که به طور کامل در جهان آشکار می‌‌‏شود، در سمت اشتباه تاریخ قرار نگیرید.

دیدگاه‌‌‏ بیان شده در این مقاله نظرات نویسنده است و لزوما منعکس کننده‌‌‏ی دیدگاه اپک‌‌‏تایمز نیست.

مطالب دیگر :

پنس و پمپئو : آزادی مذهب، بالاترین اولویت در آمریکا

ریشه‌‌‏های تاریک به وجود آمدن کمونیسم (قسمت اول)

ریشه‌‌‌‌‌‏های تاریک به‌‌‌‌‏وجود آمدن کمونیسم (قسمت دوم)